بنام خدا
سه شنبه 22 مهرماه 1393 شمسی ساعت 5 بعداز ظهر سالن نمایش مجتمع فرهنگی وهنری بو کان –پارک ملت
اولین تجربه نمایشنامه خوانی – با اجرای نمایشنامه هفت قبیله گمشده نوشته دکتر قطب الدین صادقی و به کارگردانی استاد خالد حیدری و اجرای هنرمندان تئاتر شهرستان بوکان
نمایشنامه خوانی رویکردی جدید در تئاتر ایران است واین اولین تجربه اجرایی آن در شهرستان بوکان است . اجرای مناسب وفضای ارام و در هر لحظه اش با اجرا کننده گان همراه می شدی و صحنه تجسم می یافت .
در ابتدا چند نفر را می توانستم ببینم که در پشت میز نشسته واز روی متن های که در دستشان گرفته بودند اقدام به خواندن دیالوگهای نمایشنامه کردند.
اما هنوز چند دقیقه ای از زمان اجرا نگذشته بود که انچه را در ذهنم در باره نمایشنامه خوانی داشتم به کلی عوض شد . مجذوب فضای گفتگو ها شدم . راوی را که دستور صحنه و فضا را تشریح می کرد با خود داشتم .
اجرا به گونه ای کار گردانی شده پیش می رفت . دیالوگها با احساس ادا می شد . و اجرا کننده گان مانند صدا پیشه گان رادیو با احساس حلقه به حلقه آن را به هم اتصال می دادند .
احساس وبیان بازیگران و راوی صحنه ها بسیاری از کمبود های اجرای اصلی را جبران می کردند . بازیگران بدون انکه از ابزار بدن خود استفاده کنند بیانی رسا ودلنیشن داشتند . رضا شامی در نقش راوی با احساسی لطیف وارام همه را به هم پیوند میداد وجزئیات صحنه را تشریح می کرد . احمدیان در نقش مسخره با لحن های متفاوت نقش مسخره را به بهترین نحوه اجرا کرد . ناصر شفیعی و لطیف شکر زاد خشونت و صلابت دو مغول را همچنین به نمایش گذاشتند و ارام نجاری وامید نجاری و سلام کمک شایانی با صدا واحساسشان به اجرا کردند.
متن انتخاب شده با وسواس زیاد به صحنه اورده شده بود . از متن های بود که نیاز به حرکت واستفاده از فرم های بدنی مختلفی داشت اما بسیار متن خوب وجذابی برای نمایشنامه خوانی هم بود . شاید اگر متن دیگری برای اولین اجرا می بود این جذابیت امروز را نداشت .
متن هفت قبیله گمشده از جمله متن های است که نویسنده آن اقای دکتر قطب الدین صادقی ماننده دیگر آثارش تمامی تلاشش را برای خلق دیالوگهای ادبی وماندگار هنری به کار برده بود . دیالوگهای که قدرت زیادی برای ارائه فضای شنیداری ودیداری دارند . مانند متن های است که صرفا برای خواندن نوشته شده اند.
کارگردان نمایشنامه خوانی هفت قبیله گمشده با تاکید بر احساس و ارائه ارزش واقعی ادبی وبلاغی وهنری دیالوگها در ایجاد فضای نمایشی وادبی آن موفق بود وان را به متنی مناسب برای نمایشنامه خوانی ارائه داد .
امیدوارم این تجربه در فضای واقعی خود گسترش یابد و بهانه ای برای احرا نکردن نمایش و از زیر مسئولیت در رفتن ادامه تئاتر واجرای ان نباشد . و بی هنران و بی سوادان تئاتری از این عرصه سوئ استفاده نکنند .
با امید به موفقیت روز افزون استاد خالد حیدری وگروه اجراکننده اولین نمایشنامه خوانی در شهر ستان بوکان 22 مهرماه 1393 – عبدالرحمن عزیزی